
در بخشی از این مراسم، خانم کرمی، همسر شهید علیمحمدی، در سخنرانی گفت، داغ این بچه ها هرگز از دل ما بیرون نرفته و آنها را فراموش نمی کنیم.
رئیس هیئت مدیره انجمن دفاع از قربانیان تروریسم در ادامه گفت، همسر من هم، همانند این کودکان بیگناه، توسط صهیونیست ها و امریکا به شهادت رسید . همسر من در روز سه شنبه 22دیماه 1388 توسط یک بمبی که از راه دور کنترل میشد به شهادت رسید. وی ادامه داد، مسعود من همیشه به فکر توسعه ایران بود.
خانم دکتر کرمی در بخش دیگری از سخنان خود بیان داشت، همسر من همیشه به فکر پیشرفت ایران بود. یعنی چیزی که باعث آرامش و راحتی مردم ایران می شد. عشق به وطن و عشق به مردم ایران همیشه در دلش بود.
همسر شهید علیمحمدی در ادامه بیان داشت، وقتی که مسعود شهید شد دانشجویانش می گفتند که گویا پدر از دست داده اند. همانطور که ما با داغ میناب هم، کودکان خود را از دست دادیم. همه ما مردم ایران داغدار بچه های میناب هستیم.
خانم کرمی ادامه داد، من تمام وجودم را برای کشور و ملت ایران می گذارم و هر کاری در مسیر اعتلای ایران انجام می دهم. ما هرگز نباید بگذاریم که به این کشور آسیبی برسد. ما فقط کشور خود را دوست داریم و دنیا این عشق به میهن را برنمی تابد. ما ایستاده ایم. تا زمانی که ما همگی بایستیم و همزبان شویم، همراه شویم، و همبستگی خودمان را حفظ کنیم هیچ احدی نمی تواند به کشور ما آسیب برساند.





